Visienota PKN: de hartslag van het leven

Posted on January 27, 2012 by AlainVerheij

Nu online: de visienota van PKN.
de hartslag van het leven.
Lees ‘m hier online!
Hieronder wat losse opmerkingen
van een vriend-van, geen lid-van
de Protestantse Kerk in NL.

Vier thema’s
In 4 thema’s en korte, krachtige (mooi vormgegeven) tekst
wordt hier een beleidsplan in de actuele situatie geschetst.
Doel? Moed en zin geven om te geloven en kerk te zijn.
De vier thema’s: inhoud, vorm, samenleving en kerk met anderen.

Opstanding
Opvallend is, dat de inhoud direct inzet bij de opstanding.
Wat zegt dat? Voelt men zich in de PKN als de discipelen,
die met lege handen staan na de dood van Jezus?
Heeft men een wederopstanding nodig? Misschien.

Confessioneel
Ook mogelijk: is dit een knipoog naar de beruchte PKN leden,
die openlijk en stellig de opstanding van Jezus loochenen?
Zeker is, dat deze nota van een meer behoudende,
orthodoxe vleugel binnen de PKN komt. Weinig twijfel daar!
Vandaar ook het verlangen naar hernieuwde Bijbelkennis en de grotere nadruk op catechese en cursus.

Maakbaar en vluchtig
Verschillende malen wordt er gesproken over de maakbaarheid
die in onze huidige maatschappij als afgod wordt vereerd.
Het vluchtige van onze tijdgeest. Een terecht stukje kritiek.
Dan het contrast met onze zondag, waarop we op adem en tot rust mogen komen. Ontvangen in plaats van maken.

Oecumene naar orthodoxie.
Opvallend is, dat de oecumene in 2 richtingen gaat.
De kant van pinkster- en migrantengemeenten wordt twee
keer genoemd, en 1 keer vermeldt men de Roomse kerk.
Meer vrijzinnige hoeken (Remonstrants) klinken niet.

Diaconaat
Het onvermijdelijke, en dus zeer terecht genoemde aspect
van kerk-zijn voor de maatschappij wordt prima verwoord.
De eenzamen, armen en verstotenen zullen toenemen.
Hopelijk de kerkelijke hulp en aanwezigheid ook!

Vorm 
Het kopje over vorm toont het sterkst de kerkelijke crisis.
Toegegeven wordt, dat het misschien kleiner moet allemaal.
Met de hoop, dat het wel puurder en rijker wordt.
Ook, dat de bestaande liturgie soms niet meer aanspreekt.
Dat het roer misschien wel drastisch om moet…
Helaas; bij dit kopje wel de probleemstelling,
ook aanmoediging tot creativiteit en nieuwe manieren,
maar nergens echt een praktische suggestie… 

Maarrr….
Waar blijft nu een kopje over internet?

Conclusie
Een sympathieke handreiking die uitnodigt tot verder praten.
Het zal echter de invulling van dát gesprek zijn,
die de daadwerkelijke koers moet gaan bepalen,
want hoewel er af en toe duidelijk richting wordt gekozen,
kan de praktische invulling nog vele kanten op.

  • Je leest de visienota hier.
This entry was posted in VreemdGeluid and tagged , . Bookmark the permalink.
  • Da Oldescheper

    Op 1 punt een reactie (op dit moment, er is meer te zeggen).
    ” Zeker is, dat deze nota van een meer behoudende,

    orthodoxe vleugel binnen de PKN komt. Weinig twijfel daar!

    Vandaar ook het verlangen naar hernieuwde Bijbelkennis en de grotere nadruk op catechese en cursus.”

    Is het behoudend om de kern van de zaak (de bijbel en wat daarin staat) weer centraal te stellen? In mijn ogen is dat ‘herbronning’, ‘metanoia’ (bekering/omkering), aandacht voor de wortels, waar staan we eigenlijk voor. Dat is iets dat heel erg past bij de tijdgeest……

  • Josvanmullem

    De interessantste zin uit de tekst is wat mij betreft: ‘We zullen aan de allergie voor waarheid en overtuiging voorbij moeten komen.” 

    Het is een nogal felle stelling. Hier wordt niet bedoeld dat je als christen niet mag twijfelen; hier wordt bedoeld dat je als christen (zonder dat het begint te jeuken of je je verstikt voelt) moet uitdragen dat het geloof in Jezus de enige weg is, voor alle mensen.
    “Niet omdat we zo zeker zijn van onze zaak, nooit twijfelen of op alles een antwoord hebben. Alsof dat de norm kan zijn. Maar omdat we geroepen zijn om te getuigen van wat ons door God geschonken is en bedoeld is voor alle mensen.”

    Nog een interessante passage is: ‘De kerk als de plaats om te leren wat echt samenleven is. Dat moeten we van God leren. Daar is boete en berouw voor nodig, omdat we in het samenleven vaak ernstig falen. We hebben ‘Woorden en sacrementen’ nodig die ons inwijden in wat echt samenleven is.’ Vederop wordt gesteld dat je het evangelie nodig hebt om te begrijpen dat het huidige maakbaarheidsideaal nogal armoedig is.
    De gedachte hierachter lijkt te zijn dat de mens afhankelijk is van God om tot waardevolle inzichten en samenlevingsvormen te komen. En dat je inzichten van jezelf (en andersdenkenden) moet wantrouwen om tot de essentie van het mens-zijn door te kunnen dringen.

    Dat zeggen ze trouwens ook over de ontwikkeling van de kerk. ‘God zelf geeft inhoud aan de kerk. Wij beheersen dat niet en krijgen dat nooit in de greep.’ En qua liturgie moet je openstaan voor wat de Geest ermee wil doen. Maar geloof je zelf dat God zich door de eeuwen heen intensief met de inhoud van kerk en liturgie heeft bemoeid? En is hij daar nu een beetje laat mee, of wachtte hij nog even op deze visienota?