Kerk en Social Media: de vraag omdraaien

Social media veranderen de maatschappij.
Kerk en maatschappij willen in gesprek blijven.
Dus de vraag komt nu langzamerhand nadrukkelijk op:
Wat doen kerken met Social Media? Een foute vraag!

Het moge duidelijk zijn dat social media in deze blogserie symbool staan,
voor een veel bredere cultuurverschuiving die al langer aan de gang is,
maar door internet een enorme extra  impuls heeft gekregen.

Nu het voor de meesten wel is bewezen dat deze internetgeneratie
geen eendagsvlieg is, maar een nieuw paradigma, gaan ook kerken vragen stellen.

Wat doen wij met social media?
De vraag klinkt eigentijds, actueel, relevant,
maar ik beweer dat de vraag niet deugt.

Waarom niet?

• Het is zender-gericht.
  Kijken naar het eigen handelen,
  en niet naar de (veranderde!) ontvanger.
• Het is in essentie niet vernieuwend.
  Iets met oude wijn in nieuwe zakken..?
• Het gaat uit van de sterke positie van de kerk.
  Heeft die kerk nog zo veel recht van spreken?
  Is de kerk in huidige vorm wel welkom in die sociale media?
  Of heeft de cultuur deze afgeschreven?

Wat mij betreft dus: omdraaien die vraag.

Wat doen sociale media met de kerk?

• de maatschappij gaat van top-down naar de mondige menigte.
  Hoeveel autoriteit mag een kerk nog opeisen?
• van tekstcultuur naar beeldcultuur.
  Beeld is in de geschiedenis bijna altijd belangrijker geweest dan woord.
  Na wat ‘verlichte’ eeuwen van ratio en taal eist beeld in deze tijd
  steeds meer ruimte op. Een ontwikkeling waar je niet omheen mag.
• Snel, sneller, snelst. “Korte boodschapjes“. En onze preken?
• Flexibiliteit. 1 vaste dag per week als kerk-dag.
  Maar tegenwoordig denkt men niet in dagen, maar in dagdelen.
  En één vaste dag, dat past steeds slechter in de agenda’s.
  Kan het flexibeler? Misschien: veel kleine diensten,
  in plaats van: 1 grote dienst? Wat doet dat met het domineesambt?

Ik droom van een kerk die zich nederig opstelt
tegenover een cultuur die haar buitenspel dreigt te zetten.
Ik droom van een kerk die niet de vragen van gisteren,
maar de vragen van morgen stelt.
Ik droom van een kerk die grondig zelfonderzoek aandurft.
Ik droom van een kerk die zo doordrongen is van de evangelische hoop,
dat ze alle culturele bagage durft te nuanceren, relativeren of afleggen.
Ik droom van een kerk met zoveel liefde voor de maatschappij,
dat ze bereid is zich verregaand in te passen in de nieuwe cultuur.

Disclaimer
Ik besef dat het nu eens tijd gaat worden voor constructievere blogs,
constructiever zoeken naar oplossingen voor het probleem dat geschetst is.
Die blogs zijn in aanmaak; de serie is pas net begonnen.