Kerk en cultuur

De vorige twee blogjes riepen wat vragen op over de verhouding tussen kerk en cultuur.

Zeker, de cultuur is veranderd door Google en sociale media. Maar moeten wij meedoen?

Op zich een terechte vraag.
Ik ben geneigd de vraag met een volmondig ja te beantwoorden.
Waarom?

Omdat het christelijk geloof bij uitstek een wisselwerking met de heersende cultuur wil. Vanaf het begin is dat zo geweest.

Ingebed in de Joodse cultuur als het van oorsprong is,
kreeg de kerk in heidense landen een heel ander karakter.
Andere vragen, andere taal, andere beleving.
In de loop der eeuwen trad er een sterke wisselwerking met de Romeinse beschaving op, maar toen dat rijk verzwakte,
werd het Evangelie moeiteloos ‘geannexeerd’ door de binnendringende volken (Franken, Gothen).
Eén geloof, maar in verschillend gekleurde culturen.
Het Evangelie bleef ergens gelijk, en ergens paste het zich aan,
vele tijden en vele volken wist het te overleven.

Goed of slecht?
Dat is de vraag. Volgens mij is er geen antwoord.
Volgens mij is het onvermijdelijk dat de kerk de taal
en beleving aanneemt van de heersende tijd en cultuur.

Soms zal de kerk daarin te ver gaan.
Is Maria-verering niet een beetje een te verre aanpassing
aan het oude Romeins-heidense verlangen naar een godin?
Is de Vroege Kerk niet wat sterk door Plato beinvloed?
Heeft Aristoteles in de Middeleeuwen niet te veel grip gehad op de denkwijze van de systematische theologen?
Misschien wel.
Soms moet de kerk juist een tegengeluid zijn tegen de zwakke punten van de tijdgeest. 

Een kerk moet niet gelijkvormig worden aan de cultuur, zeker niet. Antigif of kritische dialoog zijn een hoog goed.
Maar altijd zal dat moeten gebeuren in de taal en beleving
van die tijdgeest.
Anders is de kerk geen gesprekspartner meer,
maar een fossiel!

Voorlopige conclusie over Kerk en Cultuur:
niet dezelfde houding, wel dezelfde taal!

Deze blogserie wordt komende dagen voortgezet.